Welkom thuis…

Helaas maker onbekend.

Afgelopen donderdag maakten mijn gedachten even plaats voor stilte, oorverdovende stilte in mijn hoofd.

Na mijn thuiskomst na een zware, plakkerige werkdag verscheen er op het beeldscherm van mijn telefoon een What’sapp van een van mijn beste vriendinnen; “Zet je tv aan, er is een vliegtuig neergestort”. De beelden op televisie spraken voor zich en de stilte in mijn hoofd maakte plaats voor schrik. Vuur, resten vliegtuig, mensen. MENSEN. Een korte blik op Twitter leverde niets positievers op. Beelden van paspoorten die werden getoond, lichamen van onschuldige mensen, gehavend, onherkenbaar. Beelden die ik lang bij me zal dragen. Mensen zonder naam, herkenbaar door hun vlucht MH17 op weg naar Kuala Lumpur. Op weg naar hun welverdiende vakantie, teenslippers, Venco drop en de Linda in hun koffers. Mensen die op hun eigen manier de wereld probeerden te verbeteren door naar een HIV-congres in Melbourne te gaan.

Mijn lief niet thuis en ik wilde delen. Delen wat ik heb gezien, delen van de woede en frustratie die het in mij los maakte toen bleek dat dit vliegtuig hoogstwaarschijnlijk was neergeschoten. Bang voor eventuele grote gevolgen die deze crash met zich mee bracht. Een onrustige nacht volgde, een nacht met weinig slaap en een steen in mijn maag. Wat moeten die mensen mee gemaakt hebben, daar boven in de lucht? Hoe zou het voelen voor opa’s, oma’s, broers, zussen, kinderen? Niet in te denken.
Na een onrustige nacht volgde een onrustige week. Meer nare beelden op tv, het langdurige proces om onze medelanders naar huis te krijgen, de welbekende knuffelaap in handen van een separatist, die na afloop zijn hoofddeksel afnam en een kruis sloeg, beelden van een geëmotioneerde Frans Timmermans tijdens de VN-top in New York, we hebben ze allemaal gezien.

Vandaag besefte ik mij pas echt de omvang van deze ramp. Verschillende cijfers zijn de afgelopen week voorbij gekomen, beginnend met 23 vakantiegangers. 56 Vakantiegangers. 154 Nederlanders. 173 Nederlanders. 189 Nederlanders. 193 Nederlanders. 298 slachtoffers. Getallen hebben mij nooit veel gezegd. Beelden des te meer. Ademloos heb ik gekeken naar de thuiskomst van de eerste slachtoffers, de eerste Nederlanders. Naar het aankomen op de tussenstop van andere slachtoffers, op weg naar waar ze vandaan komen, op weg naar huis. 40 rouwauto’s op een rij. Militairen die met uiterste voorzichtigheid en vol eerbied kisten in de auto’s legden. Wat een zware taak hebben zij gehad en staat hen nog te wachten. Niet alleen fysiek maar ook mentaal. Ik wil jullie stuk voor stuk uit de grond van mijn hart bedanken voor deze zware maar zo dankbare taak. Noem het patriottistisch maar ik ben trots op wat Nederland voor elkaar heeft gekregen. We hebben laten zien dat ieder mens telt.

Voor alle vaders, moeders, opa’s, oma’s, kinderen en kleinkinderen die aan boord waren van vlucht MH17, een minuut stilte vandaag was wel het minste dat ik kon doen. Mijn hart en dat van mijn lief zijn bij jullie en jullie nabestaanden. Nobody had the right to change your direction. Welkom thuis.

Tagged with:    

Related Articles

1 reactie

  1. Simone van Beek

    Dit heb je prachtig verwoord. Verdriet en onmacht voeren de boventoon, maar die onderste steen komt boven.

Post your comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge